+ Verslag Ven2-4cancer 2011 (Jeroen Poppelaars)

   Klik hier voor de webblog  

+ Johan van der Velde Classic 18 sept 2011 (Jan van Pul)

+ La Marmotte 2011 oftewel D-Day!  (Andre Schoonhoven)  (foto's)

Eind oktober 2010 heb ik in de agenda met een dikke stift 2 juli aangemerkt als D-day. Ik moest en zou in 2011 de Marmotte gaan fietsen. Ik had er veel goede en mooie verhalen over gehoord dus dit moest mijn uitdaging worden.

Maar wat zou mij te wachten staan? In 2009 ben ik begonnen met fietsen. Ik heb een 2^e hands fietsje gekocht via marktplaats en dit beviel mij zo goed dat ik eind 2009 een nieuwe fiets gekocht heb. In 2010 heb ik diverse mooie toertochten gefietst in Limburg, de ardennen en zelfs de trois ballons. In de loop van 2010 ben ik ook aangesloten bij de turfrijders (dit op aanraden van Anton Buurstede en Frank Schuurman).

Maar snel weer terug naar de Marmotte. Mijn voorbereiding begon dus mentaal al in oktober. We hebben ons ingeschreven via en route fietsreizen. Dit kan ik iedereen aanraden. Je boekt een accommodatie en en route regelt je inschrijving. Dus voordat de inschrijving open gaat ben je al zeker van deelname.

Ik heb mij ingeschreven samen met fietsmaat Frank Schuurman en 2 vrienden. We boekten een stacaravan op camping Belledonne.

Mijn voorbereiding bestond uit de hele winter door op de tacx zitten, op het pekelfietsje indien mogelijk buiten een rondje rijden en toen het weer weer beter werd met oa Michel en Johan naar Borchwerf. Tevens heb ik enkele toertochten ter voorbereiding gereden (oa AGR, KBK, Bilzen, TBT, grenslandklassieker, steven rooks classic, ename classic) met oa klimkoning Michel, Johan, Anton, Jeroen en Frank. Daarnaast was de trip met de club naar de Vogezen erg leuk. Natuurlijk mag je al die dins-en donderdagavonden met de club niet vergeten.

Al met al had ik genoeg getraind. Voordat we naar de Alpen vertrokken heb ik nog sessie gehad met de mental coach Jero*en die de lat alleen maar hoger legde... fijn...

Op woensdagochtend vroeg zijn Frank en ik vertokken naar de Alpen.  Die middag na aankomst, waren we zo enthousiast bij het zien en ruiken van de bergen, hebben natuurlijk  gelijk de fiets gepakt  en de d’ornon beklommen. We leken wel twee jonge honden. Het was erg mistig boven. De mist weerhield ons niet om nog een of ander geitenpad te pakken welke we halverwege de afdaling van de d’ornon tegenkwamen. Voldaan zaten we om 20 uur ’s avonds aan het eten. Na het eten kwam sebastiaan Sijmens met zijn fietsmaat nog een bakkie doen. Sebastiaan stond immers op de camping tegenover ons. De volgende dag hebben we samen met Sebastiaan de beklimming La Berarde gedaan. Op papier een prima beklimming 27km met een gemiddelde stijging van 3,8%. Tja Sebastiaan was alleen even vergeten te zeggen dat dat kwam doordat er af en toe een knik omlaag in zit. Kilometers lang was het gewoon 9 a 10% stijging. Ach zaterdag zou het immers nog zwaarder worden. Wat wel opviel was dat Frank goede benen had. Frank liet ons gewoon staan.

Vrijdag was de rustdag. Lekker het fietsje even poetsen en de spullen ophalen op de alp. Jantje van de Sande kwam nog even langs om ons (lees mij) moraal in te spreken. Dit deed mij goed maar wat Jantje in zijn eigen stukje niet verteld is dat hij met het Grinta team getraind heeft en dat Jan gewoon met die mannen mee kon omhoog. Aansluitend hebben wij de spullen opgehaald met de auto. Jantje kwamen wij boven weer tegen en wat bleek Jantje had het rustig aan gedaan omhoog, wat heet 57 minuten. Fijn goed voor het moraal....

Vrijdagavond stegen de zenuwen naar het hoogtepunt. Hoe zullen we het gaan doen? Zal ik goud halen? Heb ik genoeg voeding bij mij etc.

De wekker stond op 5 uur. Ja want we stonden in het eerste startvak. Om 6 uur stond Sebastiaan voor de camping op ons te wachten. Alle drie hadden we ons clubshirt aan zodat we elkaar makkelijk zouden herkennen. Sebastiaan stond nml obv zijn resultaat van vorig jaar ook in het eerste startvak. Dit in tegenstelling tot ons want wij hadden ons startvak verdient door de te boeken via en route. En ja hoor, iIk heb gedurende het wachten voor de start nog 3 maal moeten plassen. Er kwam nog veel uit J..

7 uur de start. We waren snel  weg. Ik zat gelijk in een lekker groepje. Volle bak naar de Glandon. Ik had mezelf voorgenomen niet in het rood te rijden en overal mijn eigen tempo aan te houden. Op de Glandon reden Frank en Sebastiaan weg bij mij. Maar ik had mezelf voorgenomen om mezel f niet gek te maken. De Glandon liep lekker. Ik werd regelmatig ingehaald maar dat deerde mij niet. Bovenop de Glandon ben ik eerst over de mat gereden zodat mijn tijd stilstond. Snel de bidons weer gevuld, wat eten gepakt, windstopper aan en de afdaling in. Na de lange en leuke afdaling heb ik onderaan weer “gewacht”om aan te sluiten bij een groepje. Het stuk naar de Telegraph is best lang en daar kan je als je alleen zit veel energie verliezen.

De Telegraph was een lekkere beklimming. Hij is vrij constant en je rijdt veel tussen de bomen zodat je af en toe door de schaduw rijdt.

Boven aangekomen zie ik dat ik nog op een gouden tijdschema lig en wie zie ik daar haastig zijn bidons vullen.. Frank. Ik heb ook snel mijn bidons gevuld en ben samen met Frank naar Valloire afgedaald. Het deed mij goed om Frank te zien want die had afgelopen dagen laten zien dat hij in goede vorm was.

Onderaan de Galibier hebben wij nog wat eten gepakt. Ik ben snel doorgegaan en heb Frank achtergelaten omdat Frank nog wat meer wilde eten. De Galibier is echt een fantastische berg. Wat een reus!! De laatste 3 kilometers zijn echt het zwaarst. Ik keek omhoog en ik zag een huisje ik dacht dat zal de top zijn maar toen ik beter keek zag ik nog een sliert verder omhoog gaan... shit haha. Boven aangekomen op 2565 meter heb ik snel een gel naar binnen gewerkt en wat eten gepakt. Weer de windstopper aan en de afdaling in. Deze afdaling liep lekker. Wat een uitzicht!! Niet dat ik daar veel van meekreeg maar toch. In de afdaling vormde zich een groep. De groep groeide uit tot een peloton van een man of 40. Dit was fijn want het tempo bleef hoog liggen. Lekker meedraaien. De tunnels waren zeer slecht verlicht. Poeh dat was best eng om met 40 man een donkere tunnel in te gaan die ook nog eens omlaag gaat.

Yes. zo ik was aangekomen onderaan de Alpe d’Huez. Even de tijd bekijken en wat bleek ik mocht ca 1.45 uur doen over de beklimming om goud te hebben. Dit voelde lekker maar na 100 meter schoot de kramp in mijn bovenbeen. Shit, schelden, balen, snel de fiets af en rekken. Ohh jee er ging veel door mijn hoofd. De kramp ebte weg en ik sprong weer op de fiets. Gelukkig de kramp bleef weg. De eerste drie bochten heb ik in een roes gereden. Ik heb niet vooruit gekeken omdat ik wist dat de eerste drie bochten het zwaarste zouden zijn. Op de alpe stonden veel mensen de wielrenners aan te moedigen. Ik telde de bochten af. Bocht 10 kijk dat schoot op. Wie zag ik opeens omlaag komen Jantje.. jeetje die zat in startvak 3, die moet echt heel sterk gereden hebben. Dat bleek achteraf wel!! Hij was de 7^e beste nederlander en 44^e overall. Klasbak zeg! Eenmaal bij het beeld van de Marmotte bleek er een flinke wind te staan. Fijn! Het aankomst dorp lag in mijn zicht. De laatste kilometers voelde ik niet meer. Ik reed door de straten van het skidorp dat gaf veel energie en kracht. Langs de rotonde en over de mat. Stop de de tijd... Yes 7.48 uur!! Ik mocht er 8.12 uur over doen (beiden incl neutralisatie). Dit voelde goed zeg. Wat een overwinning. Toen zag ik Sebastiaan binnen komen. Huh hoe kan dat nou die moest ruim voor mij zitten. Dat zat hij ook maar was zwaar ten val gekomen aan de voet van de alp. Kapotte knie, ellebogen, kin, etc.  De dames van het rode kruis wilde hem tegenhouden om na de verzorging door te rijden maar dat heeft Sebastiaan de dames vriendelijk doch dringend duidelijk gemaakt dat opgeven geen optie was. Sebastiaan is met 1 arm en een slag in zien wiel omhoog gereden en zelfs goud gehaald. Petje af.

Na Sebastiaan kwam Frank ook snel binnen. Frank had ook dik goud gehaald. Wat een prestatie! Dit spoelde zijn hongerklop van een paar jaar geleden op de alp geheel weg!

Conclusie 4 gouden turfrijders aan het einde van de dag.

1 ding weet ik zeker. Volgend jaar doe ik weer mee!

Andre Schoonhoven

La Marmotte 2011, een verslag van mijn rit naar de 44^e plaats in het algemeen klassement!!!

Zaterdag 2 juli stond al maanden genoteerd in mijn agenda. Op deze dag zou ik mijn eerste Cyclosportive/ Grandfondo gaan rijden, namelijk La Marmotte. 176 kilometer, 4800 hoogtemeters en beklimmingen van La Glandon, Le Telegraphe, Le Galibier en als kers op de taart nog eens de Alpe D’Huez.

Voordat ik ben begonnen met de trainen twijfelde ik over met welke doelstelling ik eraan wilde beginnen. Uitrijden of toch een mooie tijd gaan rijden? Ik zou mezelf niet zijn als ik er geen mooie tijd van zou willen maken. Tussen de 7uur en 7 uur en 15 minuten dacht ik wel te kunnen redden. Al was het maar om het record van snelste Turfrijder ooit (vergeef me als ik iemand hiermee passeer) Jeroen Poppelaars uit de boeken te rijden: 7 uur en 22 minuten.

In de maanden in aanloop heb ik veel kunnen trainen. Het mooie weer heeft uiteraard ook hierbij geholpen. Vaste prik waren de rondjes ‘Hoeksche Waard’, ‘Oesterdam’, ‘Philipsdam’ en richting ‘Heusden’. Daarnaast natuurlijk ook als interval en snelheidstraining ons eigen trainingsrondje.

Hoe meer kilometers te hebben gemaakt, hoe langer ik mijn trainingen maakte. Bij elk rondje fietste ik er wel enkele ‘lusjes’ bij om zodoende steeds meer inhoud en vermogen op te bouwen, en dat natuurlijk met een steeds sneller gemiddelde. Hierbij natuurlijk wel lettend op de hartslag, cadans et cetera. Wekelijks reed ik ongeveer tussen de 650 a 750 kilometer training. Opgedeeld in 3 a 4 lange duurritten en 2 snelheidstrainingen over ons eigen trainingsrondje.

In mei nog een trainingsweek in Limburg ingelast om ook de nodige klimkilometers te maken. Op de fiets naar Schin op Geul gefietst en aldaar dagelijks rond de 2200-2500 hoogtemeters kunnen maken,  en ongeveer 900 kilometer. Dat gaf moraal.

Tijdens het verblijf in Frankrijk, dus de dagen in aanloop naar de Marmotte, heb ik elke dag lekker kunnen fietsen. Ieder zijn voorbereiding is anders. De een zweert bij rust, de andere bij elke dag lostrappen en nog een ander bij elke dag (gevarieerd) trainen. Ik zit in de laatste categorie. Elke dag wel de nodige kilometers gemaakt, maar welk met de rem erop: niet boven het omslagpunt komen. Echter alleen op dinsdag de Alpe D’Huez wel vol op gefietst als test. Resultaat: 50min.22sec. Nieuw record! De rest van de dagen nog de klimmen naar Croix-de-Fer , gemaakt, Les 2-Alpes, Glandon, Alpe D’Huez en naar ons verblijf in Oz-en-Oisans Station: een klim van 10 kilometer vanuit Allemont tegen 7,1% gemiddeld (elke dag vaste prik dus…..). Op donderdag nog een generale gefietst van 135 kilometer met 3900 hoogtemeters en op vrijdag de Alpe D’Huez beklommen voor het startbewijs. Ook nog een bezoekje gebracht aan Andre Schoonhoven op de camping in Allemont. Ook zou het zijn eerste deelname zijn en hij was erg zenuwachtig. Dus maar even extra moed en moraal ingesproken, want deze (relatief) nieuwe Turfrijders kan fietsen als de beste!.  De benen voelden goed, dus ik was vol zelfvertrouwen. Wat restte was veel koolhydraten laden en op tijd naar bed, de volgende dag stond immers de Marmotte op de agenda!.

Omdat het mijn eerste deelname was, mocht ik in het laatste startvak plaatsnemen: dus starten om 07.50. Na het startschot in een groepje voluit naar de voet van de Glandon gereden: met een gemiddelde van 46 begonnen aan de klim. Met dit groepje naar boven gereden in een lekker tempo. Het was erg druk op de berg, dus dat betekende veel mensen inhalen aan de linkerkant. Eenmaal boven aangekomen was er een foerage, echter ging ik voor een mooie tijd dus besloot ik door te rijden: ik had immers nog voldoende drank bij me en genoeg te eten. De afdaling die volgde is geneutraliseerd omdat deze te gevaarlijk is.

Eenmaal afgedaald volgt er een lang stuk ‘vals plat’ in een vallei richting St Jean de Maurienne. In deze vallei ben ik van groepje naar groepje gereden, samen met een Vlaming en in een lekker tempo. Aangekomen in het dorpje start de beklimming van de Telegraphe. Deze met de Vlaming beklommen en boven aangekomen snel de bidons gevuld en een de korte afdaling richting de voet van de Galibier. Deze klim eigenlijk alleen gedaan, mijn Vlaamse ‘vriend’ raakte ik kwijt in de afdaling. Een erg mooie klim waarvan het begin eigenlijk niet lijkt te stijgen, maar het stijgingspercentage op mijn Garmin geeft toch continu tussen de 7% en 10% aan. Tijdens de beklimming van de Galibier rijd ik een Turfrijder voorbij, Sebastiaan Sijmens. Later hoorde ik dat hij aan de voet van de Alpe D’Huez ten val is gekomen en met 1 hand naar boven heeft moeten fietsen, respect! Natuurlijk ook sterkte met het herstel!

Na de top van de Galibier te hebben bereikt volgt er een afdaling van 60 kilometer en nog een vlak stuk van een kilometer of 6 naar de voet van de laatste beklimming: Alpe D’Huez. Ik zat nog steeds op schema voor mijn doelstelling van 7 uur. Aan de klim begonnen had ik nog 1 uur en 13 minuten over om de totaaltijd van 7 uur te halen. Uiteindelijk  heb ik de Alpe D’Huez in 56 minuten beklommen. Het was een erg warme beklimming waarin ik vele bekers water over mezelf heen heb moeten gieten om af te koelen, maar uiteindelijk toch over de finish mogen rollen in een totaaltijd van 6 uur en 43 minuten. Dit is inclusief de geneutraliseerde afdaling van de Glandon. Exclusief deze afdaling heb ik een eindtijd van 6 uur en 16 minuten. Dit is de tijd zoals deze in het algemeen klassement staat geschreven. Dit geeft recht op een 44^e plaats op een totaal van 7000 deelnemers!. Ik heb dus in mijn allereerste deelname aan een grandfondo, en dan een van de (zo niet de) zwaarste, een plaats in de top 50 bereikt! En ook nog eens de 7^e Nederlander overall.

Dit smaakt uiteraard naar meer! Nu eerst nog maar eens nagenieten van dit resultaat, en weer werken aan het volgende doel: Ven2-4Cancer. Samen met Jeroen Poppelaars ga ik op 16 september 4 keer achtereen de Ventoux beklimmen voor het goede doel.

Jan van der Sande

+ 24 t/m 31 Juli Ironbike

Ironbike Italie
De Iron bike is een meerdaagse etappe wedstrijd in de Itatiaanse alpen in de regio Piemonte. De wedstrijd is opgebouwd als een rally. De wedstrijd is verdeeld over in totaal 8 dagen en begint met een proloog in groepsverband, de andere dagen bestaan uit 7 etappes van 65 tot 120 km, waarin tussen de 2200 en
+ 4000 hm overwonnen moeten worden. De etappes zijn opgedeeld in chrono's en ''verbindingsstukken''. Het is de bedoeling dat de chrono's zo snel mogelijk gereden worden omdat deze het het meeste strafpunten opleveren (60 punten per minuut t.o.v. de snelste tijd in de chrono). De totale etappes moeten ook weer in een minimum / maximum tijd gereden worden. Wordt er binnen de minimum tijd gereden dan volgen er geen strafpunten. Tussen de minimum en maximum tijd volgen 10 strafpunten per minuut. Boven de maximum tijd wordt je uit de etappe genomen en krijg je 10.000 strafpunten.  Ook zijn er bepaalde regels, waarvan niet afgeweken mag worden. Zo is het verplicht om in een tent te slapen, vooral als er op een hoogte van bijna 1600 m overnacht moet worden is dit niet echt fijn. Het slapen in een camper/hotel e.d. wordt afgestraft met strafpunten.
Iedere deelnemer moet ook ten alle tijden een fluitje/ mobiele telefoon / regenjack en een Alu deken bij hebben in geval van noodgevallen en omdat er vaak in de middle of nowhere gereden wordt.Dag 1. Proloog.
Na de bustransfer vanuit Sauze d'oulx naar Entraque te hebben gehad, hebben we ons aangemeld en onze tent opgezet. De proloog was 9 km lang en verdeeld over 2 groepen, onze groep moest om 5 uur starten. Na ons warm te hebben gereden zijn we rond kwart voor vijf naar de start gegaan.
Om 5 uur klinkt dan het startschot. Ik en Michel hebben als koppel ingeschreven waardoor we constant bij elkaar moeten blijven. De proloog begint meteen al pittig, het gaat over een langlauf parcour waar een aantal venijnige klimmetjes in zitten. Na het langlauf parcour te hebben afgelegd rest ons nog 2 rondjes in het centrum van Entraque, dit deel is gelukkig niet zo zwaar meer en kunnen we onze positie 4 en 5 vrij simpel blijven houden. Omdat we de proloog bij de eerste 20 overall hadden gereden mochten we een uur later nog de finale van de proloog rijden. Het parcour ging over 3 rondjes van 300m in het centrum van Entraque. Uiteindelijk zijn we 16e en 17 geworden na de finale. In de stand voor de koppels worden we 1e en mogen we de leiderstruien aantrekken.

Etappe 1. Entraque - San damiano
Om 7.00 uur worden gewekt voor de start van 9.00 uur. Omdat het de eerste dag is wordt er gezamelijk gestart. Op het programma staan 65 km met 3100 hm. In de etappe zit 1 chrono verwerkt van de start tot km 35. Na de 1e 5 km in ligt dalende lijn te zijn vertrokken begint de startklim. De klim is de eerste helft goed te rijden maar na de helft volgt een kort maar intensief loopstuk waarna we de rest van de klim fietsend kunnen vervolgen. Aan de top volgt een mooie single track naar beneden waar direct de tweede klim start. De klim is compleet te rijden en weer volgt een mooie single track naar beneden over een wandelpad, beneden aangekomen is gelukkig ook het eind van de chrono waarna we de rest van de etappe rustig kunnen vervolgen. Uiteindelijk 5,5 uur gereden en als 10e en 11e algemeen de finish overgekomen. Als koppel waren we weer 1e en mogen we s'avonds weer de leiderstruien om onze schouders hangen. Algemeen staan we nu 10e en 11e.

Etappe 2. San Damiano - Barge.
Vandaag volgt een zeer zware dag, 117 km met + 4000 hm. De minder goed geklasseerden worden al om 4 uur gewekt om zich klaar te maken voor de start. Wij mogen gelukkig nog iets langer (5:30 uur) van onze rust blijven genieten. We worden door een bus opgehaald om 20 km verder van start te gaan. De 117 km lange route bestaat uit een chrono vanaf de start tot km 70, daarna is het de rest ''rustig'' naar de finish toe rijden. Om 8:45 gaan we van start, meteen volgt een klim van 1800 hm naar een top van 3000 m.  De startklim is tot 2800 m goed te rijden, daarna volgt nog een looppassage van 200 hm. De afdaling die volgt is een schitterende single track met korte haarspeldbochten. Beneden aangekomen op 2050 m start direct de volgende klim naar een hoogte van 2700m. De klim is helaas vaak niet te rijden en er moet daarom ook redelijk wat gestapt worden. Vanuit de top volgt weer een mooie single track naar 2000 m waar beneden gelukkig de bevoorrading staat, hier kunnen we ons even snel volproppen met het nodige eten/drinken. Vanuit de post krijgen we de laatste klim in de chrono naar wederom 2700m. Het is een zeer mooie singletrack waar toch regelmatig gestapt moet worden. Op de top volgt een lange afdaling naar 1300m over een mooie singletrack waarin alles verwerkt zit waar een mooie afdaling aan moet voldoen (wortelpassages, drops, rotsen, korte haarspelden). Op 1300 m is het eind van de chrono. Daarna volgt nog een afdaling over het asfalt waar we in het dal nog een bevoorading hebben voor het laatste deel van de etappe. De laatste 40 km bestaat uit een lange klim die goed te rijden is en die we gelukkig op een laag tempo kunnen doen. Uiteindelijk zijn we 9.05 uur onderweg geweest. De chrono van 70 km hebben we gereden in 5.58 uur waardoor we als 8e en 9 over de finish kwamen. Algemeen staan we nu 8e en 9e dus mooi een plaatje opgeschoven, onze 1e positie voor koppels hebben we kunnen verstevigen.
 
Etappe 3. Barge - Torre Pelice.
De dag van vandaag start met een chrono van 14 km verdeeld over 2 lokale rondjes waarin niet minder dan 800 hm overwonnen moeten worden. Daarna volgt op 65 km de 2e chrono waarin we een klim hebben van 1750 naar 2400m en daarna een afdaling naar 1200 m waar de 2e chrono eindigt. Als laatste volgt nog een rustige afdaling naar de aankomstplaats torre pelice. Totaal moeten we 103 km met 4300 hm afleggen. Omdat de etappe begint met een chrono van 14 km km over 2 ronden, mag de top 10 van het klassement deze keer als eerste starten. De chrono begint met een zeer stijle klim van 400 hm, daarna volgt zoals gewoonlijk een mooie singetrack naar beneden. Terug aangekomen in het dorp volgt de 2e ronde over hetzelfde traject. Aan het eind van de chrono staat een post opgesteld waar we ons kunnen bevoorraden en we het traject kunnen hervatten over een deel wat gelukkig geen chrono is en die we ''rustig'' kunnen rijden. Dit deel bestaat uit 3 klimmen van respectievelijk 1400, 300 en 600 hm waarna halverwege de laatste klim nog een bevoorrading volgt en waar gelijk ook de 2e chrono van de dag start. Deze chrono gaat van 1750 naar 2400 m. De klim is helemaal te rijden en wordt gevolgd door een afdaling die met een singletrack begint, halverwege gaat de singletrack over in een schotterpad. Later gaat deze schotterpad weer over in asfalt waar ook direct de chrono eindigt. Wat rest is nog een rustige afdaling over asfalt naar torre pelice. De eerste chrono wordt uiteindelijk uit het klassement gehaald omdat van de top 20, 90% verkeerd is gereden. De 2e chrono eindigen we als 7e en 8e en zijn we in totaal 6.30 uur onderweg. Algemeen schuiven we nu ook weer een plekje op naar de 7e en 8e plaats.
  
Etappe 4. Torre Pelice - Pramollo
De etappe van vandaag lijkt een etappe die niet zo zwaar lijkt vergeleken met de afgelopen 2 dagen. Op het programma staan 70 km met 3500 hm.
Wederom start de etappe met een chrono van 17 km, waarna van km 28 tot de finish nog een 2e chrono volgt. De chrono bestaat uit een massastart die de eerste km's over asfalt gaat, na 4 km draaien we een schotter pad. We krijgen een klim van 800 hm voorgeschoteld. Daarna volgt een afdaling over een schotterpad die naar Torre Pelice teruggaat, waar ook de 1e chrono eindigt. Wat volgt is een tussenstuk van 9 km die ons naar de 2e chrono van de dag brengt. Deze chrono is zeer zwaar en bestaat uit 2 lange klimmen en als afzakker een klimmetje naar het aankomst dorp Pramollo. De eerste klim is de eerste kilometers goed te rijden, maar vanaf 1800 m komen zeer stijle stukken voor (+ 30%).  De klim gaat dan over in een single track die niet meer te rijden is, we moeten dan nog een half uur naar de top lopen. Na de top mogen we ook nog een stuk van de afdaling lopen, waar geen eind aan lijkt te komen. Na een tijd gaat de amper te lopen afdaling over in een schotterpad waar we gelukkig weer op de fiets kunnen springen. Hier kunnen we weer wat snelheid maken.  Beneden aangekomen volgt meteen de 2e klim van de chrono, deze start wederom met een schotterpad die snel overgaat in een mooie single track die redelijk te rijden is. Op 2/3 van de klim volgt een bevoorrading van waaruit het laatst deel van de klim start, de klim is hier niet niet meer te rijden en er volgt een looppassage van 1 uur. Op 2000m volgt de top waarna we aan de afdaling beginnen die over een schitterend wandelpad gaat. 6 km voor het eind passeren we de eindstreep, helaas nog niet voor ons. We moeten eerst nog een afdaling doen van 300 hm waarna we weer terug mogen klimmen naar dezelfde plaats. Uiteindelijk zijn we deze dag 6.32 uur onderweg geweest. Ondanks de lengte was de etappe toch zeer zwaar.
De 1e chrono rijden we in 1.14 uur en eindigen we als 7e en 8e. De 2e chrono rijden we in 4.20 uur en eindigen we ook als 7e en 8e. Algemeen staan we nu nog steeds 7 en 8e  en wederom zijn we het eerste team. 
 
Etappe 5. Pramollo - Pragelato
De etappe van vandaag wordt door de organisatie aangegeven als zeer zwaar, we worden dan ook als om 4.30 uur gewekt om om 6.30 uur van start te gaan. De etappe start gelukkig niet met een chrono, deze start na 25 en duurt tot km 53 de chrono begint in een mijn. Na de mijn volgt een afdaling grotendeels over de weg. Naar km 30 buigen we af en gaan we klimmen, de klim is goed te rijden en gaat voor de helft over een asfalt weg. De weg gaat dan over in een schotterpad om vervolgens over te gaan in een wandelpad waar een draagpassage is. Op 2140 m begint een stijle afdaling die zeer moeilijk te rijden is. Op 1800 m gaat dit wandelpad over in een schotterpad en kan gas gegegeven worden naar de finish van de eerste chrono van de dag. Van hieruit is het weer ''rustig'' rijden naar de start van de volgende chrono, hiervoor moet eerst nog wel een klim van 1100 m overwonnen worden. De tweede chrono is kort maar zeer heftig in afdaling, het is een chrono over een oud fort (fort Fenestrelle) waarin niet minder dan 4000 trappen overwonnen moeten worden die schots en scheef liggen zie de foto. Het rijden van de trappen is zeer zwaar en de kuiten beginnen dan ook binnen een mum van tijd te branden.
Wat daarna nog rest is het deel naar de finish in pragelato, wat een soort ardenne parcours is en wat dus constant op en af gaat zonder enige regelmaat in het ritme. Bij de finish aangekomen is er de mogelijkheid om extra punten te verdienen door tegen een springschans van skispringers op te rijden. De etappe rijden we in een totaaltijd van 8.38 uur. De mijn doen we in 12.55 min waardoor we 5e en 6e worden. De totaaltijd van de gehele 1e chrono rijden we in 2.18 uur en worden we 7e en 8e. Ook de laatste chrono, de trappen van de fenestrelle gaat ons zeer goed af en worden ook 5e en 6e, helaas rijd michel hier ook al vrij snel lek waardoor we een nog beter resultaat hadden kunnen hebben. Aan het eind van de dag zijn we dan ook weer 2 plaatsen geklommen naar de 6 en 7e plaats.

Etappe 6 Pragelato - Sestriere
De 6e etappe voert ons van Pragelato naar het skioord Sestriere. Om hier te komen hebben we 90 km met niet minder dan 4000 hm voor boeg. De etappe bestaat uit 2 chrono's, de eerste chrono begint na 18 km en eindigt na 35 km. De klim hiervan is goed te rijden, maar helaas rijd ik al snel lek en verliezen we kostbare tijd. Na de band gemaakt te hebben wordt de weg naar boven vervolgt. Op de top volgt een geneutraliseerde bevoorrading waarna we aan een perfecte afdaling beginnen, hier kunnen we gelukkig dan ook weer wat tijd goed maken. In het dal aangekomen de finish van de chrono, wat volgt is een tussenstuk naar de voet van de monte Chaberton. Dit is letterlijk het hoogte punt van de Ironbike met een hoogte van 3120m en met 1900 hm tevens de langste klim. Na ons rustig te hebben bevoorraad beginnen we dan aan de 2.5 km durende klim, tot 2500 m gaat het zeer goed en is alles te rijden. Dan volgt een looppassage van een 620m. Dit valt helaas zwaar tegen, en het lijkt of we niet vooruit komen. Na een dik uur te hebben gelopen komen we op de verlossende top van de Chaberton. Hier eindigt meteen ook de chrono. De weg terug gaat het eerste deel over hetzelfde trace, waarna we afbuigen. We krijgen nog 2 kleine klimmen voorschoteld met ook nog een stukje skilift. De laatste kilometers bergop van de etappe gaan zeer moeizaam en zijn dan ook totaal leeggereden wanneer we in de aankomst plaats Sestriere aankomen. Uiteindelijk zijn we deze etappe 9.14 uur onderweg. De 1e chrono rijden we in 54.01 min waardoor we pas 13e en 14e eindigen. Ook de 2e chrono van de Chaberton gaat slecht we hebben een eindtijd van 2.36 uur, en eindigen respectievelijk als 15e en 16e. Door de slechte dag verliezen we helaas 2 plaatsen in het algemeen klassement en staan nu weer 8 en 9e. Onze eerste plaats in het team klassement komt gelukkig niet in gevaar.  

Etappe 7. Sestriere - Sauze d'oulx
De 7e en laatste etappe voert ons van Sestriere naar Sauze d'oulx. Het is gelukkig de kortste en minst lastige etappe van de week met 65 km en ''maar'' 2200 hm. Vanuit Sestriere hebben we al direct een skilift naar een hoogte van 2700m. Na de skilift start al direct de 1e chrono in dalende vorm naar 1500m hoogte, de afdaling is niet al te moeilijk en bestaat groten deels uit schotterpas. Vanuit de finish van de eerste chrono dalen we nog wat verder af naar de eerste beklimming van de dag. We krijgen een mooie schotterklim voorgeschotteld van 600 hm. Op de top blijven we 10 km rond dezelfde hoogtelijn rijden. Vervolgens volgt via een bevoorrading de afdaling naar de start van de laatste chrono van de Iron bike. De chrono is gelukkig maar 10 km lang, en bestaat uit een klim van 600 m. En vervolgens een afdaling van 300 m. De chrono is goed te rijden en begint met een schotterpad en gaat over in een mooie single track, de laatste meters moeten uiteindelijk te voet afgelegd worden. Als afsluiter van de chrono volgt nog een kleine afdaling over een schotterpad. Wat rest is de eindbeklimming van de Ironbike naar Sauze d'oulx. Waar we na 5.18 uur en als winnaar van de teams over de finish gaan. De 1e chrono rijden we in 17.06 min en worden we 7e en 8e. De tweede chrono rijden we in 54.01 min en eindigen we als 13e en 14e. Algemeen houden we onze stand vast en eindigen dan ook 8e en 9e.

Conclusie.
Uiteindelijk hebben we netto  + 50 uur gereden waarvan 5-10 uur zware loopstukken. In de totaal 8 dagen hebben we 620 km en 25.500 hm afgelegd. Aan het gemiddelde heeft het deze week in ieder geval niet gelegen met een gemiddelde van bijna 12.5 km/h.  
Schade: 2 lekke banden en een fiets die nodig aan revisie toe is.

Stefan van Dijk

+ 4-7-2010 Dolomietenmarathon

Na twee jaar Marmotte stond dit jaar de Dolomietenmarathon op het programma. De vraag is natuurlijk of deze zwaarder is dan de Marmotte. 138 kilometer, minder kilometers dus minder zwaar? Maar wel 4200 hoogtemeters. Meer hoogtemeters per kilometer, zwaarder dus?  Geen vervelende slotklim in de hitte maar een afdaling van 20 km naar de finish maakt het in ieder geval minder zwaar. Niet dat het op het betreffende zondag allemaal vanzelf ging maar daarover later, eerst de positieve zaken.

Ineke van Opstal

+ 3-7-2010 Mijn Marmotte

1. Inleiding:

2. Voorbereiding:

3. Week voor de Marmotte:

4. Doel:

5. Plan van aanpak:

7. Conclusie:

+ 3-7-2010 Marmotte (foto's)

Woensdag 30 juni om 6:00 uur vertrek ik samen met Bert met de auto naar Frankrijk, waarbij we in Etten-Leur al onze andere fietsvrienden Piet en Patrick zien vetrekken, die ons meteen herkende aan de voor Bert opvallende C1000-tas achterin de auto. Piet en Patrick pikken eerst nog Bernard en Ad op en rijden met 4 man ook richting Allemond aan de voet van Col du la Croix de Fer. Bert en ik zelf in een caravan en de andere 4 samen in een tent.
Daar aangekomen treffen we elkaar op camping La Bella Donna en bereiden we ons voor op ons eerste ritje, nadat we eerst onze caravan en tent ingericht hebben. Vanaf Allemond richting het stuwmeer de klim via Villard Reculas naar Huez met prachtige vergezichten en vandaar de afdaling vanaf Alpe 'd Huez naar Bourg 'd Oisans terug naar de camping. 's Avonds uit eten bij het restaurant op de camping. Pasta natuurlijk
Donderdagmorgen wordt besloten met de fiets de klim naar Alpe 'd Huez te doen om ons startnummer op te halen. We fietsen allemaal in een rustig tempo behalve Piet die gaat deze dag al voor goud en rijdt in ca. 1 uur naar de top.
We zijn dan rond het middaguur boven op de Alp dus is het weer tijd voor pasta op een terrasje. We moeten uiteindelijk flink stapelen voor de Marmotte. Ik daal met Bernard af naar Bourg 'd Oisans om nog wat inkopen te doen voor de pasta 's avonds. De anderen nemen een andere afdaling naar de camping. Bernard en Ad bewijzen zich als echte koks door ons een geweldige pastamaaltijd voor te schotelen bij ons voor de caravan.
Vrijdag besluit ik samen met Bert volledige rust te nemen. Piet, Patrick, Bernard en Ad rijden 's morgens een klein rondje met de fiets om boodschappen te doen. Bert en ik doen dit met de auto. Verder staat alles in het teken van de laatste voorbereidingen voor de rit van morgen, zo van welke gelletjes, hoeveel gelletjes, welke mueslirepen, hoeveel Isostar tabletten voor in de bidons, etc. etc..... Verder gaan we met zijn allen naar een pastabuffet wat speciaal voor de Marmotters is georganiseerd in de door Corné Stoop gerenoveerde tuin van een fietshotel in de buurt en kunnen ons helemaal klem eten voor de dag van morgen. Op tijd naar bed met de spanning voor wat er morgen komen gaat.
Zaterdag de dag waar we zo lang naar toe hebben getraind. De Marmotte. De wekker loopt om 6:00 uur af, maar Bert loopt al rond, zet koffie en we werken samen een stevig ontbijt naar binnen om onze brandstoftank geheel af te vullen voor de grote rit. Om ca. 7:00 uur rijd ik samen met Bert, Patrick en Ad naar de start en komen dan op de vlakke aanloop Piet en Bernard al tegen op volle snelheid die in de eerste groep zijn gestart. Ook zien we nog een Turfrijder voorbij flitsen, Bastian, die met zijn gezin tegenover onze camping blijkt te verblijven. Na wat aanschuiven tussen de hekken vetrekken we om 8:00 uur met de laatste groep, 3000 renners van de 7000 deelnemers totaal. Vanaf het passeren van de start waar de tijd met een chip wordt gemeten beleefd ieder de tocht op zijn eigen manier. De eerste aan loop is vlak tot aan de stuwdam bij Allemond. Ik schakel voor het eerst naar het kleine blad en mijn ketting loopt eraf, sta dus direct stil en er rijdt iemand op mijn achterwiel van wie de fiets op de vangrail wordt gelanceerd. Binnen een minuut ligt de ketting er weer op, want ook de Marmotte want op niemand. Verderop op de klim van de Col du Croix de Fer loop ik Patrick en Bert weer in en Ad zat nog achter mij. Kort voor de top liep de ketting er nog een keer af, maar was ook zo weer opgelost. Een stukje afdalen en verder door met de beklimming van Col du Glandon met op de top de eerst bevoorradingspost die ik zonder pauze heb gepasseerd. De afdaling van de Glandon blijft (vooral het eerste stuk) blijft spectaculair. Op verschillende plaatsen staan ziekenwagens op gesteld, voor het geval dat er iets mis gaat. Na een flink stuk vlak en vals plat volgt de klim van Col du Téléeraphe pal in de zon. Het is de hele dag meer dan 30 graden. Wat op valt is dat ik een tandje groter kan blijven trappen dan vorig jaar. Na de top volgt een korte afdaling naar de voet van Col du Galibier. In het eerste stuk van de klim zie ik dat ik een Turfrijdersshirt ga inhalen, nog steeds op het iets grotere verzet. Het blijkt Herman Deveneijns te zijn. Na een kort gesprekje vervolg ik mijn tocht naar de top. Omdat er wat wolken voor de zon schuiven voelt het wat koeler dan vorig jaar op de 2650m hoge top. Dan volgt de lange afdaling van de Galibier en Col de Lauteret naar de voet van Alpe 'd Huez en volgt na ca. 160 km de slopende laatste beklimming. Tijdens de beklimming zie je een ware martelgang van mederenners die volledig uitgeput zich een weg naar de top banen. Soms verkoeling zoekend onder een van de vele watervalletjes, soms languit liggend op het wegdek, soms lopend. Gelukkig ben ik zelf kunnen blijven fietsen en heb mijn tijd kunnen verbeteren tov vorig jaar van 9:18 uur naar 8:53 uur. Dit is inclusief de afdaling van de Glandon. Excl. de Glandon 8:20 uur. De gepubliceerde tijden zijn exclusief de afdaling van de GLadon. Hiermee wil de organisatie waaghalserij tijdens de afdaling voorkomen. Hoeveel karakter wij in de ploeg hebben blijkt ook wel dat we allemaal de missie volbracht hebben. Dat met deze hitte. Voor mij voor de 2e keer opnieuw een geweldige ervaring. En net zoals vorig jaar zeg ik "dit nooit meer".

Kijk voor de overige uitslagen op  http://www.alpedhuezfietsreizen.nl/images/marmotte2010.pdf

Jan Oostvogels

+ 12-6-2010 Les Trois Ballons 2010 Goud voor Ineke van Opstal

+ 4-6-2010 Membre du club des cinglés du Mont Ventoux Jan van Pul

+ 3-6-2010 Alpe D'HuZes verslag Jan van der Sande

Na een fietstechnisch slechte winter achter de rug te hebben gehad met veel spintrainingen en mountainbiken begon het begin maart eindelijk een beetje beter te worden, en dat betekende lekker buiten trianen op de racefiets. Helaas kwam ik begin maart ten val en brak ik een handwortelbeentje in mijn rechterhand. Resultaat: 5 weken gips. Mijn gedachten waren continu bij 3 juni en het gevaar van niet op tijd fit en conditie geraken voor de 6 beklimmingen. Na eindelijk 'verlost' te zijn van de spinfiets, was ik weer terug bij a"f: 5 weken indoortraining om de spiertjes soepel te houden. Een andere gedachte was tevens ook dat mijn 'breukje' niets voorstelde t.o.v. het doel waarvoor ik 6 keer de Alp zou gaan beklimmen. Er zouden die dag mensen de Alp opfietsen die lijden aan kanker of er net van genezen zijn, en die klagen ook niet. Ik had dan ook geen enkele reden om te mogen klagen, positief blijven was het motto en 'opgeven is zeker geen optie'.
 
Eind april gelukkig weer uit het gips, nieuwe fiets en ik kon weer lekker gaan trainen voor 3 juni. 3,5 week training: zo ongeveer 1750 kilometers en natuurlijk steeds meer sponsors weten te strikken voor mijn actie! Echter het noodlot sloeg weer toe. Ik werd door een niet oplettende, veel te hard rijdende, automobilist geschept en ging dwars door de voorruit. Resultaat: 3 gekneusde ribben en een paar hechtingen in mijn bil. Daar gingen de gedachten weer naar het niet kunnen halen van mijn doelstelling op 3 juni. Ook ditmaal ben ik positief gebleven onder het motto dat opgeven echt geen optie is. Ik was me er wel van bewust dat met dit voorval 3 weken voor D-Day het een zware opgave zou gaan worden, maar ook dit fysieke ongemak stelt niks voor bij het vreselijke leed wat kanker veroorzaakt.
 
De laatste week gelukkig nog kunnen trainen in NL op pijnstillers, en toch nog zo een 800 kilometer gereden. Toen was de dag van vertrek aangebroken.
2 dagen voor het vertrek de Alp al een keer gaan verkennen met vader en broer. Veel mede strijders waren al de berg aan het beklimmen en dit motiveerde mij alleen maar. Het goed bereiken van de top, zonder pijnstillers (veel bewegen was het toverwoord volgens de fysio) was dan ook een hele geruststelling voor 2 dagen later, ik voelde dat het ging lukken, het moest, ik was het verplicht!
 
Ook op de camping waar wij stonden, stond het bomvol Hollanders. 90% van de campinggasten was daar voor Alpe D´HuZes. Als strijder, supporter, vrijwillger of belangstellende. Er waren ook Nederlanders die nietsvermoedend op vakantie waren en stilletjes aan steeds meer opgingen in de totale beleving van de actie. Spontaan meldden mensen zich aan als vrijwilliger en natuurlijk ook nog als sponsor! Dit geeft wel aan wat een actie als deze met mensen doet!
 
3 juni: D-Day. 03.45 ging de wekker. Opstaan, omkleden en ontbijten. Pannenkoeken en brood met confiture. Om 05.00 was het verzamelen onder aan de Alp. Dit was een zeer mooie ervaring, wat een drukte. Het gaf echt een geweldige moraal om daar onderaan de Alp te staan met 2700 andere kanjers die op deze dag voor het goede doel tot het gaatje zouden gaan. Om 05.20 startte ik voor de eerste klim. Dit was machtig mooi om in het donker met de opkomende zonder vanachter de bergtoppen een berg te beklimmen. Bovenop de top was het wel erg koud, de afdaling die volgde was ijzig koud... beneden aangekomen werd ik gelukkig opgevangen met warme dranken.... brrr
 
In elke bocht stonden veel supporters om ons aan te moedigen. Hoe dichter bij de finish hoe drukker. Het motiveerde dan ook enorm om onder een hele Nederlandse supportersschare een berg te beklimmen. Op moeilijke momenten slepen zij je er doorheen, en het geeft je dan een gevoel een renner in de Tour te zijn. Dat Alpe D'Huzes zo druk bezocht is door supporters geeft wel aan dat het een actie is die steeds meer begint te leven in Nederland en steeds meer gewaardeerd wordt. Ik krijg nog steeds kippenvel als ik eraan terugdenk.
 
Onderweg vele mensen gesproken en stukken mee naar boven gefietst. Het geeft zeer veel kippenvel als de renners vertelden waarom zij juist meedoen aan Alpe D'HuZes. Elke persoonlijke motivatie is uniek, maar ook triest. Gelukkig zijn er velen die wel in staat zijn zich in te spannen voor het goede doel op deze manier, en zo dus hun steentje bijdragen om onderzoek naar kanker mogelijk te maken en het leven met kanker aangenamer!.
 
Uiteindelijk ben ik 6x bovengekomen in de volgende tijden:

Jan van der Sande

+ 30-5-2010 Verslag deelname Michel en Stefan van Dijk Transvesubienne in Frankrijk

Afgelopen winter ingeschreven voor de Transvesubienne in Frankrijk.
Start in het skioord La Colmiane op 1500 m hoogte, fininsh in Nice 86 km verder aan de Middellandse zee.
Positief hoogte verschil 3300m, negatief hoogte verschil 4800m. Lijkt vrij simpel meer afdalen dan klimmen. Maar niets is minder waar.

Zondagmorgen 30 mei.
Vanaf 6.00 uur begint de startopstelling van het eerste blok voor de start van 6.30 uur.
Michel en ik staan gelukkig in het eerste blok en met startnummer 93 en 94 staan we in de 6e startrij opgesteld.
 
Om 6.30 uur klinkt dan het startschot. De eerste honderden meters gaan over een brede skipiste naar beneden, dan meteen de startklim met percentages dik boven de 20%. Daarna 60 hm afdalen over een singletrail, waarna gelijk de 2e klim begon van 1600m naar 2050 m. Op het begin nog te rijden over een schotterpad naar boven, na een kilometer draaien we linksom op een singletrail. Het begin is nog steeds te rijden, maar begint steeds stijler te worden en al gauw begint de eerste draagpassage (van vele) met tussendoor stukjes die nog een beetje te rijden zijn. Daarna de eerste lange afdaling welke nog redelijk te rijden was in vergelijking met andere afdalingen. Beneden aangekomen op 1300m begint gelijk de korte maar zeer zware klim naar de beruchte Brec d'u telle 1600 m hoogte. De eerste meters zijn nog redelijk omhoog te rijden, dan volgt de 2e draagpassage. Een superstijl deel met grote stukken rots en grote losse keien. Op de top begint meteen de afdaling. De afdaling bestaat uit zeer scherpe haarspeldbochten met losse stenen die regelmatig niet te rijden zijn. 4 kilometer verder en 700hm lager begint meteen de volgende klim naar de 2e bevoorrading. Boven aangekomen snel wat energie naar binnen werken en snel weer verder, voor de volgende en de langste afdaling van de dag.
Op 200 m hoogte begint de langste klim van de dag naar 900 m, de klim is gelukkig voor het overgrote deel te rijden met wel zeer techinsche stukken ertussen. Op 55 kilometer de 2 na laatste afdaling van de dag naar het 3e bevoorraadingspunt, nog even wat laatste energie nemen voor de laaste 2.5 uur afzien. De laatste 2 klimmen zijn wisselend te rijden en te lopen. 13 km van het einde de laaste afdaling van de dag, 7 kilometer lang naar een hoogte van 30 m overwegend over redelijk berijdbare singletracks.
De laatste 6 kilometer in Nice leken er simpel uit te zien, een vlak stuk met een klein klimmetje. Helaas dacht de organisatie er anders over. We worden door een rivierbedding gestuurd van 30 meter breedt, vol met stenen en water dat af en toe een halve meter hoog staat waar de snelheid niet hoger ligt dan een verbluffende 12 km/h. De laatste paar honderd meter worden we verlost van de bedding en mogen we nog een klim maken van 100 hm, die voornamelijk uit traptreden bestaat. Bovenaan gelukkig de verlossende finish.
 
Resultalten:
Michel: 15e    86 km in een tijd van 7.10 uur.
Stefan: 31e    86 km in een tijd van 7.40 uur.
Uiteindelijk zijn er 900 deelnemers aan de start gekomen waarvan er 418 de finish hebben gehaald.
Al met al een zeer zware marathon die ontzettend technisch is en waar je constant geconcentreerd moet zijn.
 
Stefan van Dijk

+26 t/m 31 mei 2010 Vogezen: J. Hermans, R. van der Steen, M. Reijnaars en P. Leijten

+ 27-3-2010 Verslag Ludo Peeter Classic

Het is zover de eerste officiele toertocht van 2010 De Ludo Peeters Classic staat vandaag op het programma, met volgens de verwachtingen niet met super goed weer en een lichte verkoudheid. Maar goed, toch maar worstebrood en fiets in de auto en naar Bert die voor de koffie had gezorgd. Vervolgens naar Corné waar ook Piet en Patrick gereed stonden voor vertrek naar Brasschaat. In een stralend ochtendzonnetje hebben we de fietsen uit de auto gepakt en ons naar de start begeven. Na inschrijving vertokken en aangesloten bij een vrij grote groep. Het werd prachtig weer met veel zon. Na een tijdje verliest Corné zijn bidon. Zo solidair als we zijn wordt er gewacht en rijden we Corné terug naar de groep.  Piet voorop met zo'n hoog tempo dat mijn benen spontaan vollopen. Wegens materiaal pech bij een van de renners in de groep gaat het tempo eruit, waarop we vervolgens ons egen Turfrijderstempo gaan rijden en Patrick besluit bij de groep te blijven. Bij de eerste verversingspost zien we elkaar weer. Tijdens het tweede deel van de rit komen we de eerste klimmetjes tegen. Bert die voor het eerste vandaag met veel moraal op zijn nieuwe "witte tornada" koerst schakelt zijn ketting van het voorblad. Na wat verwensingen aan zijn nieuwe liefde zet hij de achtervolging op ons in en met succes weer aangesloten. Ook Corné besluit om zich bij een grotere groep aan te sluiten. Met Piet en Bert gaan we het laatste deel op weg naar de ontvangst bij de aankomst met jonge jenever en pannekoeken. Dit is goed voor het herstel zeggen ze in België. We hebben geen lek gereden op de toch vaak slechte Belgische wegen en kunnen terug kijken op een geslaagde fietsdag die erg goed was verzorgd.

Jan Oostvogels

+ Tour for Your Life initiatief van Adri Kapitein.

05-02-2010, Vandaag heb ik besloten om mee te doen aan Tour for life. Nu ik zojuist afgestudeerd ben, is het een trend geworden om iets speciaals te doen zoals backpacken naar Australie. Maar dat past totaal niet bij mij. Fietsen is mijn passie ! Via via ben ik in contact gekomen met Tour for Life. Maar wat is Tour for Life nu precies? Je  rijdt in acht dagen van Italië naar Nederland. Dwars door de Alpen, Vogezen en Ardennen, langs klassieke trajecten, zo’n 150 kilometer per dag. Echt een prestatie dus! Het doel van de tocht is om zo veel mogelijk geld op te halen voor Artzen Zonder Grenzen. Het evenement begint op 29 augustus en is op 5 september afgelopen. Als het je leuk lijkt als Turfrijder om mee te doen kan je contact met mij opnemen.  Voor meer info check ook de website van Tour For Life, ik doe mee met Team Slipstream (conceptnaam)! http://www.tourforlife.nl 

Adri Kapitein tel. 0640712912